bunkers of clandestine love

… i have to write down a postcard to abroad. today, unlike before, postcards are no longer in use. we abandon them, just like the morse code, despite them helped us to share the joy with someone who was far away at the time. well, it is already known: man is not only a homo sacer but an abandoner too. back to the foremost argument. i just wish for writing a postcard and, even though i am a child of parents “postcard-scribes”, i do not know how to. people with more experience than me in the field publications into foreign languages gave me some realistic pieces of advice. they trusted me their life secret. — if you are going to succeed in the west – they recommend in an undertone – emphasise only those aspects that make a profound impression on west people.

Read more

  bunkerët e dashurisë klandestine

më duhet të shkruaj një kartolinë për jashtë shtetit. sot, ndryshe nga dikur, kartolinat nuk përdoren. i braktisëm ato, ashtu siç braktisëm kodin mors, pavarësisht se kartolonat na ndihmuan të ndajmë gëzimin me dikë që ishte larg. por tashmë dihet: njeriu nuk është vetëm një homo faber, por edhe një braktisës. po le të ktheheni te argumenti kryesor. dua thjesht të shkruaj një kartolinë dhe, edhe pse jam fëmijë i prindërve “kartolinashkrues”, unë nuk di si shkruhen ato. njerëz me më shumë përvojë se unë në fushë botimeve në gjuhë të huaja, më dhanë disa këshilla realiste. ata më besuan sekretin e tyre të jetës. — nëse do të kesh sukses në Perëndim – më rekomanduan ata zë të ulët – thekso vetëm ato gjëra që bëjnë përshtypje të thellë atyre. e kupton? ç’dreqin thua? qenkan klishe? po, po ashtu janë, por pa përfytyroje pak letërsinë si një pazar, në të cilin virgjëreshat e përbetuara, kanuni, ateizmi i shtetit shqiptar, çështja në mbrojtje të hebrenjve gjatë luftës së dytë botërore, trafiku i drogës dhe hakmarrja fisnore janë asortimente të shumëkërkuara. mos më thuaj se ke ndërmend të shkruash për bunkerët! a ka mbetur vërtet diçka ende e pathënë në lidhje me bunkerët shqiptarë, më thuaj? sa herë që kthehem në bregdet, për të zëvendësuar pamjet e vjetëruara me pamje të reja, vërej se deti e ka kryer hakmarrjen e tij. ky det, i cili në verë i ngjan një kafshe shtëpiake, në kohën e dimrit kthehet në ujk. deti ka gëlltitur çadrat e plazhit të bëra nga fieri, tendat e mbuluara me degë palme si dhe baret verore, që jetojnë vetëm një stinë nën emrat italianë dhe amerikano-latinë. deti kafshon ijet e shpateve të buta të kodrave, që gjenden përballë tij, sikur të kafshonte brinjët e një dreri. por ne tashmë e dimë. më shumë se gjithçka, deti pëlqen të hajë bunkerë.

Read more

Scroll to Top